ಕೆಂಪು-ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಹಿಂದಿದೆ ಹೋರಾಟದ ಕಥೆ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ, ವೀರರ ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರ ಆತ್ಮಗೌರವದ ಅಸ್ಮಿತೆ.
ಮರ್ಚೆಡ್ ಡೇಸ್ | ವಿಶೇಷ ಲೇಖನ:
ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳು ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು, ಕರುನಾಡಿನ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು-ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಸಂಭ್ರಮ ಮನೆಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟಗಳು ಹಾರಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ರೋಮಾಂಚ, ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಹಾಡುಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತವೆ, ನಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳು ಕಳೆಗಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಂಭ್ರಮದ ಹಿಂದೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಬ್ಬದ ಕಥೆಯಿಲ್ಲ; ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ, ಭಾಷೆಗಾಗಿ ನಡೆದ ಹೋರಾಟ, ನೆಲಕ್ಕಾಗಿ ಹರಿದ ಬೆವರು, ನಾಡಿನ ಅಸ್ಮಿತೆಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿದ ಮಹನೀಯರ ತ್ಯಾಗದ ಕಥೆಯಿದೆ. ನವೆಂಬರ್ 1 ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಕೇವಲ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ನ ಒಂದು ದಿನವಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಆತ್ಮಗೌರವದ ದಿನ. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ, ನಮ್ಮ ನೆಲ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವ ಮಹಾಪರ್ವವೇ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ.
ಭಾರತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದ ಬಳಿಕವೂ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವ ಜನರು ಒಂದೇ ಆಡಳಿತದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೈಸೂರು ಸಂಸ್ಥಾನ, ಬಾಂಬೆ ಪ್ರಾಂತ್ಯ, ಹೈದರಾಬಾದ್ ಕರ್ನಾಟಕ, ಮದ್ರಾಸ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯ ಹಾಗೂ ಕೊಡಗು ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಹಂಚಿಹೋಗಿದ್ದರು. ಭಾಷೆ ಒಂದಾದರೂ ಆಡಳಿತ ಬೇರೆಬೇರೆಯಾಗಿದ್ದ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಅಖಂಡ ಕರ್ನಾಟಕ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕೂಗು ಬಲವಾಗಿ ಕೇಳಿಬಂದಿತ್ತು. ಈ ಕನಸನ್ನು ನನಸಾಗಿಸಲು ಆಲೂರು ವೆಂಕಟರಾವ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟಗಾರರು, ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಚಿಂತಕರು ಹಾಗೂ ನಾಡಿನ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಶ್ರಮಿಸಿದರು. ಅವರ ಹೋರಾಟ, ಸಂಘಟನೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಫಲವಾಗಿ 1956ರ ನವೆಂಬರ್ 1ರಂದು ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ವಿಶಾಲ ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯ ರಚನೆಯಾಯಿತು. ಬಳಿಕ 1973ರ ನವೆಂಬರ್ 1ರಂದು ಅಂದಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ದೇವರಾಜ ಅರಸು ಅವರ ಆಡಳಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ‘ಕರ್ನಾಟಕ’ ಎಂದು ಮರುನಾಮಕರಣ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರ ಏಕೀಕರಣದ ಕನಸು ರಾಜ್ಯದ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಹೊಸ ಗುರುತನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು.
ಕನ್ನಡವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಮಾತನಾಡುವ ಅಥವಾ ಬರೆಯುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲ. ಅದು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಹರಿದುಬಂದ ಜ್ಞಾನ, ಅನುಭವ, ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆಯ ಮಹಾಪರಂಪರೆ. ಹಳ್ಮಿಡಿ ಶಾಸನದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಶಿಲಾಶಾಸನಗಳು, ಕಾವ್ಯಗಳು, ವಚನಗಳು, ದಾಸ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ಆಧುನಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯದವರೆಗೆ ಕನ್ನಡದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಪಂಪ, ರನ್ನ, ಜನ್ನರ ಕಾವ್ಯ ವೈಭವದಿಂದ ಬಸವಣ್ಣ, ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ, ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭುಗಳ ವಚನ ಚಳವಳಿಯವರೆಗೆ ಕನ್ನಡವು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಕನಕದಾಸ, ಪುರಂದರದಾಸ, ಸರ್ವಜ್ಞರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಬದುಕಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದೆ. ಕುವೆಂಪು, ದ.ರಾ. ಬೇಂದ್ರೆ, ಮಾಸ್ತಿ ವೆಂಕಟೇಶ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್, ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತ, ಯು.ಆರ್. ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ಮಹಾನ್ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಕನ್ನಡದ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಎಂಟು ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮುಡಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷೆಯ ಗೌರವವೂ ಸಂದಿರುವುದು ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿ.
ಕರ್ನಾಟಕದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ ಕೇವಲ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಲೆ, ಆಚರಣೆ, ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಗುರುತಿದೆ. ಕರಾವಳಿಯ ಯಕ್ಷಗಾನ, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಯಲಾಟ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡಾಟ, ಗ್ರಾಮೀಣ ನೆಲದ ಡೊಳ್ಳು ಕುಣಿತ, ವೀರಗಾಸೆ, ಕಂಸಾಳೆ, ಕರಗ, ಲಾವಣಿ ಸೇರಿದಂತೆ ನೂರಾರು ಜಾನಪದ ಕಲೆಗಳು ಕರುನಾಡಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳ ಜಾತ್ರೆ, ಉತ್ಸವ, ಜನಪದ ಹಾಡುಗಳು, ರೈತರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಹಾಗೂ ಕುಟುಂಬದ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಬದುಕು ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯ, ಕರಾವಳಿಯ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಆಚರಣೆಗಳು, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನಪದ ಸೊಗಡು ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವೈಭವ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಅನನ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನೆಲವನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿವೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿದಾಗ ವೀರ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಹೋರಾಟಗಾರರ ಸಾಹಸಗಾಥೆಗಳು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಕೆಚ್ಚೆದೆಯಿಂದ ಹೋರಾಡಿದ ಕಿತ್ತೂರು ರಾಣಿ ಚೆನ್ನಮ್ಮ, ಅವರ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿ ನಿಂತ ಸಂಗೊಳ್ಳಿ ರಾಯಣ್ಣ, ಶತ್ರುಗಳ ಎದುರು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಸೆಟೆದು ನಿಂತ ಒನಕೆ ಓಬವ್ವ, ಕೆಳದಿ ಚೆನ್ನಮ್ಮ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ವೀರರು ನಾಡಿನ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನ್ ಅವರ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟವೂ ಕರ್ನಾಟಕದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ವೀರರ ಸಾಹಸ, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಹೋರಾಟದ ನೆನಪುಗಳು ಇಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ, ದೇಶಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತವೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಇತಿಹಾಸವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ರಾಜಮನೆತನಗಳ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಹೋರಾಟ, ಸಾಹಸ ಮತ್ತು ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಇತಿಹಾಸವೂ ಹೌದು.
ಹಂಪಿಯ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಗತವೈಭವ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲೇ ಕಲೆಯನ್ನು ಅರಳಿಸಿದ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಹಂಪಿ, ಬಾದಾಮಿ, ಐಹೊಳೆ, ಪಟ್ಟದಕಲ್ಲು, ಬೇಲೂರು ಮತ್ತು ಹಳೇಬೀಡು ಜೀವಂತ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿವೆ. ದೇವಾಲಯಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕೆತ್ತನೆಗಳು, ಬೃಹತ್ ಶಿಲ್ಪಗಳು, ಅರಮನೆಗಳ ಅವಶೇಷಗಳು ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸ್ಮಾರಕಗಳು ಕರ್ನಾಟಕದ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾರುತ್ತಿವೆ. ಇವು ಕೇವಲ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣಗಳಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಜ್ಞಾನ, ತಾಂತ್ರಿಕ ಕೌಶಲ, ಕಲಾತ್ಮಕ ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಪ್ರತೀಕಗಳು. ಇಂತಹ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುವುದರ ಜತೆಗೆ ಸಂರಕ್ಷಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನ ಮೇಲಿದೆ.
ಪರಂಪರೆಯ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ಆಧುನಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಕರ್ನಾಟಕ ಇಂದು ದೇಶದ ಪ್ರಮುಖ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ನವೋದ್ಯಮ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಗತಿಕ ಗುರುತನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದರೆ, ಮೈಸೂರು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ-ಧಾರವಾಡ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ವಾಣಿಜ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ಥಾನ ಹೊಂದಿದ್ದರೆ, ಮಂಗಳೂರು ಬಂದರು, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ. ಬೆಳಗಾವಿ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೆಸರಾಗಿದ್ದು, ಕಲಬುರಗಿ, ಬಳ್ಳಾರಿ, ಕೊಪ್ಪಳ, ರಾಯಚೂರು ಸೇರಿದಂತೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಕೃಷಿ, ಕೈಗಾರಿಕೆ, ಖನಿಜ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಉದ್ಯಮಶೀಲತೆಯ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತಿವೆ. ಕೃಷಿ, ವೈದ್ಯಕೀಯ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಕ್ರೀಡೆ, ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಸಾಧನೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ದಿನ ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟ ಹಾರಿಸುವುದು, ಸಿಹಿ ಹಂಚುವುದು, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದು ಸಂಭ್ರಮದ ಭಾಗ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ನಿಜವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅದರ ಬಳಕೆ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ. ಶಿಕ್ಷಣ, ಆಡಳಿತ, ನ್ಯಾಯಾಂಗ, ಉದ್ಯೋಗ, ವ್ಯಾಪಾರ, ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳು ಉಳಿಯಬೇಕು, ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಸಿಗಬೇಕು. ಗಡಿನಾಡ ಕನ್ನಡಿಗರ ಭಾಷಾ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಗತ್ತು, ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ, ಅಂತರ್ಜಾಲ ಮತ್ತು ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆ ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕು. ಯುವಜನತೆ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕೇವಲ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅಭಿಮಾನದ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ನೋಡದೆ ಜ್ಞಾನ, ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಸಂವಹನದ ಭಾಷೆಯಾಗಿಯೂ ಬೆಳೆಸುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ.
ಕನ್ನಡವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದಲ್ಲ. ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಗೌರವ ನೀಡುತ್ತಲೇ ನಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವುದು ನಿಜವಾದ ಭಾಷಾಭಿಮಾನ. ಕನ್ನಡಿಗರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಹಿಂಜರಿಯಬಾರದು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಫಲಕಗಳು, ಕಚೇರಿ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಂವಹನದವರೆಗೆ ಕನ್ನಡದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಸಹಜಗೊಳಿಸಬೇಕು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇಂದಿನ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಬೇಕು, ಕನ್ನಡದ ಇತಿಹಾಸ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡದ ಜ್ಞಾನಸಂಪತ್ತನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕು. ಭಾಷೆ ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ಘೋಷಣೆಗಳಿಂದಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಬಳಸುವ ಜನರ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಿಂದ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದ ಏಕೀಕರಣದ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಆಶಯ ಕೇವಲ ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸುವುದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಒದಗಿಸುವುದೂ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸಮಾನತೆ, ಕೃಷಿ ಸಂಕಷ್ಟ, ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕೊರತೆ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಸವಾಲುಗಳು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿವೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಅವಕಾಶಗಳು ಮತ್ತು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಪ್ರದೇಶಗಳ ಭೇದ ಮರೆತು ಕನ್ನಡಿಗರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದಾಗಿ ನಿಂತಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಮೃದ್ಧ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕನಸು ಸಾಕಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವವು ಕೇವಲ ಸಂಭ್ರಮದ ದಿನವಾಗದೆ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯ, ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಸಂಕಲ್ಪದ ದಿನವಾಗಬೇಕು.
ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಎದೆಯೊಳಗೆ ಹೊತ್ತು, ವಚನಕಾರರ ಸಮಾನತೆಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಮನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ದಾಸರ ಭಕ್ತಿಯ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು, ವೀರರ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನಡೆಯುವ ನಾಡು ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕ. ಈ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಕಂಪು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಪಸರಿಸಲಿ. ಕನ್ನಡದ ಕೀರ್ತಿ ಜಗದಗಲ ಹರಡಲಿ. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗಳಿಗೂ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಪರಂಪರೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿ. ನವೆಂಬರ್ 1ರಂದು ಹಾರಿಸುವ ಕೆಂಪು-ಹಳದಿ ಬಾವುಟ ನಮ್ಮ ಮನೆ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಸದಾ ಗೌರವದ ಸಂಕೇತವಾಗಿರಲಿ. ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಿರುವುದೇ ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆ; ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವುದೇ ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಸಿರಿಗನ್ನಡಂ ಗೆಲ್ಗೆ, ಸಿರಿಗನ್ನಡಂ ಬಾಳ್ಗೆ. ಸಮಸ್ತ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ 71ನೇ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು.
ಲೇಖಕರು:
ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ್ ಹಿರೇಮಠ್ ಶಿರಸ್ತೇದಾರರು ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಇಲಾಖೆ ಗಂಗಾವತಿ.